واحد اندازه گیری  ویریون نانومتر است. اندازه ویروس های مطرح در پزشكی از 18 نانومتر (پاروویروس ها) تا 300 نانومتر (پاكس ویروس)می باشد. پاكس ویروس ها غالبا با میكروسكوپ نوری قابل مشاهده بوده و از نظر اندازه 4/1 اندازه باكتری استافیلوكك است. ویروس های بزرگتر حاویی ژنوم یشتری بوده در نتیجه پروتئین های بیشتری را كد می كنند. این نوع ویروس ها عموما پیچیدگی بیشتری نسبت به سایر ویروس ها دارند.

ویریون حاوی ژنوم (اسید نوكلئیك) بسته بندی شده در پوسته پروتئین (كپسید) با یك غشاء (انولپ) می باشند. ممكن است ویریون حاوی برخی از آنزیم های كمكی ضروری یا پروتئین های دیگری نیز باشد

ژنوم ویروس از DNA یا RNA تشكیل شده است. DNA ممكن است تك رشته ای یا دو رشته ای ، خطی یا حلقوی باشد. لایه خارجی ویریون كپسید یا انولپ می باشد. این ساختار ها ژنوم را پوشانده و از آن محافظت می كند. این ساختارها در انتقال ماده ژنتیكی ویروس از یك میزبان به میزبان دیگر نقش داشته  و در انتشار در میزبان و دستیابی ویروس به سلول هدف ایفای نقش می كنند. حذف یا تخریب  ساختار خارجی موجب غیر فعال شدن ویروس می گردد. آنتی بادی تولید شده علیه این ساختار های سطحی از عفونت ویروس ممانعت می نماید.

كپسید ساختار سفت و محكمی بوده و از ویروس را در برابر شرایط محیطی نامناسب محافظت می نماید.. ویروس هایی كه فاقذ انولپ هستند عمدتا به خشكی ، محیط اسیدی و در برابر املاح صفرا مقاوم می باشند. اكثر این نوع ویروس ها از طریق مدفوعی _ دهانی  و آلودگی های ناشی از فاضلاب منتشر می گردند.

انولپ غشایی است كه از لیپید ، پروتئین ، گلیگوپروتئین تشكیل یافته است =. ساختار غشایی انولپ در نمونه های مرطوب پایدار است. انولپ ها در شرایط خشكی ، اسیدی و در درون حلال هایی مانند اتر تخریب شده و بدین ترتیب ویروس غیر فعال می شوددر نتیجه ویروس های انولپ دار باید مرطوب مانده و عموما از طریق مایعات ، قطرك های تنفسی ، خون و بافت منتقل و منتشر می شوند. اكثر ویروس های انولپ دار در شرایط روده ای از بین می روند


Virology.mihanblog.com